برنامه جهانی غذا: ۳.۵ میلیون کودک افغانستانی در خطر سوءتغذیه شدید هستند

برنامه جهانی غذا (WFP) در گزارش خود که در گزارش ۲۶ مارس ۲۰۲۵ اعلام کرد حدود یک‌سوم جمعیت افغانستان، معادل حدود ۱۵ میلیون نفر، به کمک‌های غذایی اضطراری نیاز دارند. ۸۰ درصد خانواده‌ها قادر به تأمین رژیم غذایی حداقلی نیستند.

همچنین، ۳.۵ میلیون کودک افغان در معرض خطر سوءتغذیه شدید قرار دارند که وضعیت آن‌ها بحرانی است. برنامه جهانی غذا هشدار می‌دهد که این بحران نیازمند اقدامات فوری و گسترده است.

برنامه جهانی غذا که شاخه کمک غذایی سازمان ملل متحد و بزرگ‌ترین نهاد انسانی جهان در زمینه امنیت غذایی و رفع گرسنگی محسوب می‌شود، در این گزارش آمده است که هشت خانواده از هر ده خانواده نمی‌توانند یک رژیم غذایی حداقل مغذی تأمین کنند و سه از چهار خانواده مجبورند برای خرید مواد غذایی اساسی از دیگران قرض بگیرند.

مونا شیخ، رئیس بخش تغذیه برنامه جهانی غذا در افغانستان اعلام کرده است: مردم در وضعیت بسیار سختی قرار دارند و به‌ویژه زنان و کودکان تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند. ما شاهد افزایش تعداد مادران جوان و کودکانی هستیم که برای درمان سوءتغذیه به کلینیک‌ها مراجعه می‌کنند.

سال گذشته، برنامه جهانی غذا توانست به حدود ۱۰ میلیون زن و کودک از جمله درمان سوءتغذیه برای یک میلیون مادر و ۱.۴ میلیون کودک کمک کند. بااین‌حال، همچنان دو سوم خانواده‌های سرپرست زن قادر به تأمین نیازهای تغذیه‌ای خود نیستند.

شیخ هشدار می‌دهد که کاهش منابع مالی به این معنی است که WFP تنها قادر است به کودکان زیر دو سال کمک کند و برای زنان باردار و شیرده تنها نیمی از نیاز غذایی آنها تأمین می‌شود.

وی افزود: وقتی یک کودک یا زن دچار سوءتغذیه می‌شود، وضعیت می‌تواند به‌شدت تهدیدکننده زندگی شود. خطر مرگ برای کودکان دچار سوءتغذیه متوسط سه برابر بیشتر از کودکان غیر سوءتغذیه است.

در حال حاضر، برنامه جهانی غذا تنها قادر است به حدود ۶ میلیون نفر از ۱۵ میلیون نفر نیازمند کمک‌های غذایی اضطراری در افغانستان رسیدگی کند. این سازمان برای ادامه فعالیت‌های خود به‌ویژه در زمینه‌های کمک غذایی اضطراری، درمان سوءتغذیه، تغذیه مدارس و آموزش‌های شغلی برای زنان به ۵۵۵ میلیون دلار نیاز دارد.

در صورت عدم تأمین این منابع، خطر کاهش شدید کمک‌های نجات‌بخش زندگی برای میلیون‌ها نفر وجود دارد. 

شیخ می‌گوید: اگر منابع مالی برای کمک‌های اضطراری تأمین نشود، ما قادر به ارائه خدمات حیاتی به مادران و کودکان نخواهیم بود. این یک بحران انسانی است که نیاز به اقدامات فوری دارد.