در قلب استانبول، بر دیوار مساجد، مدارس و کاخ‌های عثمانی، لانه‌های ظریف پرندگان همچنان ایستاده‌اند؛ یادگار تمدنی که برای هر موجود زنده سهمی از آسایش و احترام قائل بود.

این قصرهای کوچک پرندگان نه‌تنها پناهگاهی برای گنجشک‌ها و قمری‌ها بودند، بلکه نشانی از ذوق معماری و اخلاق مهربانی در جامعه‌ای بودند که مهربانی را تا فراز طاق‌ها بالا برد.