شرکت رستاد انرژی روز چهارشنبه اعلام کرد بزرگترین مجتمع گاز طبیعی مایع در جهان در قطر، پس از آسیبدیدگی در پی حملات ایران، بعید است تا چند سال آینده به ظرفیت کامل بازگردد؛ زیرا کمبود تجهیزات حیاتی روند تعمیرات را با تأخیر مواجه کرده است.
بر اساس این گزارش، آسیب به دو واحد تولید گاز طبیعی مایع در شهر صنعتی رأسلفان، گلوگاهی ساختاری در روند بازسازی ایجاد کرده است؛ چراکه توربینهای گازی جایگزین، که برای تأمین انرژی کمپرسورهای تبرید ضروری هستند، با تأخیرهای جهانی در تحویل بین دو تا چهار سال مواجهاند.
این شرکت مشاوره انرژی مستقر در نروژ برآورد کرده است که این خسارات، ظرفیت تولید گاز طبیعی مایع قطر را حدود ۱۷ درصد کاهش داده که معادل حدود ۱۲.۸ میلیون تن در سال است.
در این گزارش آمده است که بازگرداندن تولید بیش از آنکه به تأمین مالی وابسته باشد، به محدودیتهای زنجیره تأمین مرتبط است؛ چراکه تنها سه تولیدکننده در جهان، توربینهای بزرگ مورد نیاز برای عملیات گاز طبیعی مایع را تولید میکنند.
این تأمینکنندگان در سال ۲۰۲۶ با فهرست سفارشهایی وارد شدند که پیشتر نیز به دلیل افزایش تقاضا ناشی از گسترش مراکز داده و گذار جهانی از زغالسنگ، تحت فشار بوده است.
در نتیجه، حتی در صورت تخصیص فوری سرمایه، صرفاً تأخیر در تأمین تجهیزات میتواند روند بازسازی را چندین سال به تعویق بیندازد و بازگشت کامل ظرفیت ممکن است تا پنج سال طول بکشد.
اودون مارتینسن، رئیس بخش تحقیقات زنجیره تأمین در رستاد انرژی، گفت: مقیاس خسارت و زمانهای طولانی تأمین تجهیزات حیاتی میتواند به روند بازیابی کند در رأسلفان منجر شود.
اختلال در قطر بخشی از شوک گستردهتر انرژی در منطقه است که در پی این درگیری ایجاد شده و به تأسیسات گاز طبیعی مایع، پالایشگاهها و زیرساختهای سوخت در سراسر خاورمیانه آسیب وارد کرده است.
رستاد انرژی برآورد کرده است که هزینه تعمیرات تاکنون ممکن است به دستکم ۲۵ میلیارد دلار برسد و احتمال افزایش بیشتر آن نیز وجود دارد.
در حالی که برخی تأسیسات در خلیج ممکن است طی چند ماه فعالیت خود را از سر بگیرند، تأسیساتی که به تجهیزات تخصصی وارداتی وابسته هستند، ممکن است برای سالها خارج از مدار باقی بمانند.
در این گزارش آمده است که تداوم اختلال در رأسلفان میتواند پیامدهای ماندگاری برای عرضه جهانی گاز طبیعی مایع داشته باشد، بهویژه برای بازارهای اروپا و آسیا که وابستگی بالایی به صادرات قطر دارند؛ چراکه زمانبندی بازیابی بیش از آنکه به منابع مالی وابسته باشد، به گلوگاههای تولیدی محدود شده است.
