این اقدام، نقطهعطفی در مسیر این کشور بهسوی صفر خالص انتشار گازهای گلخانهای تا سال ۲۰۵۰ محسوب میشود.
بریتانیا آخرین نیروگاه زغالسنگی خود «راتکلیف-آن-سور» را که از سال ۱۹۶۸ در حال فعالیت بود، برای همیشه تعطیل کرد. این نیروگاه با ظرفیت ۲۰۰۰ مگاوات، نماد پایان دوران زغالسنگ در کشوری بود که اولین نیروگاه زغالسنگی جهان را در سال ۱۸۸۲ تأسیس کرد و در برخی سالها بیش از ۹۰ درصد برق خود را از این منبع تأمین میکرد.
عواملی همچون رشد انرژیهای تجدیدپذیر و نیروگاههای گاز طبیعی، کنترلهای زیستمحیطی، قیمتگذاری کربن و اهداف بلندپروازانه کاهش انتشار گازهای گلخانهای، بریتانیا را به این نقطه تاریخی رساندند.
خداحافظی تاریخی بریتانیا با زغالسنگ پس از یک قرن و نیم
استفاده از زغالسنگ در شبکه برق بریتانیا تا دهه ۱۹۸۰ به اوج خود رسید و تولید برق از این منبع به ۲۱۲ تراوات ساعت رسید. اما از دهه ۲۰۰۰ به بعد سیاستهای زیستمحیطی و اقتصادی منجر به کاهش تدریجی استفاده از این سوخت آلاینده شد. در سال ۲۰۱۵ دولت بریتانیا هدف پایان کامل استفاده از زغالسنگ تا سال ۲۰۲۵ را اعلام کرد و اکنون با بسته شدن این نیروگاه، این هدف دو سال زودتر از موعد محقق شد.
بریتانیا که یکی از پیشگامان در استفاده از زغالسنگ بود، حالا به نمونهای جهانی در چرخش به سمت انرژیهای پاک تبدیل شده است. این اقدام، بخشی از برنامههای بلندمدت بریتانیا برای دستیابی به صفر خالص انتشار گازهای گلخانهای تا سال ۲۰۵۰ است. اکنون این کشور امیدوار است تا سال ۲۰۳۰ بخش برق خود را بهطور کامل از سوختهای فسیلی پاکسازی کند و راهی برای دیگر کشورها در مسیر مقابله با تغییرات اقلیمی باشد.
اهمیت زغالسنگ برای شبکه برق بریتانیا را نمیتوان نادیده گرفت. تا سال ۱۹۵۶ زغالسنگ بیش از ۹۰ درصد برق بریتانیا را تأمین میکرد. تولید برق به اوج خود رسید و در سال ۱۹۸۰ به ۲۱۲ تراوات ساعت رسید.
چندین عامل باعث کاهش استفاده از این سوخت شد، قبل از اینکه اهداف اقلیمی بریتانیا بهطور رسمی تعیین شوند. یکی از این عوامل، وضع قوانین جدید در اتحادیه اروپا برای مقابله با باران اسیدی بود که هزینههای نیروگاههای زغالسنگی را افزایش داد. همچنین کشف منابع نفت و گاز در دریای شمال، جایگزینی برای زغالسنگ فراهم کرد. علاوه بر این، بهبود کارایی و انتقال برخی صنایع سنگین به خارج از کشور، تقاضا برای زغالسنگ در بریتانیا را به شدت کاهش داد.
