نفتالی بنت، نخستوزیر پیشین اسرائیل اعلام کرد که بنیامین نتانیاهو در میان ایتامار بنگویر و بتسلئیل اسموتریچ، وزیران راست افراطی و احزاب افراطی ارتدوکس (حریدی) گرفتار شده و توانایی اداره کشور را به طور کامل از دست داده است.
بنت در گفتوگویی اختصاصی با ماریو نافال، مجری و وبلاگنویس آمریکایی به بررسی تحولات سیاست داخلی اسرائیل و درگیریهای جاری در غزه و مرز لبنان پرداخت.
وی با تأکید بر اینکه نتانیاهو کنترل دولت خود را از دست داده است، گفت: «بیبی (نتانیاهو) دیگر نمیتواند کابینه خود را مدیریت کند. بنگویر او را به یک سو میکشد، اسموتریچ به سوی دیگر و احزاب حریدی نیز از جهتی دیگر بر او فشار میآورند. از آنجا که نتانیاهو برای حفظ قدرت به حمایت همه این افراد نیاز دارد، فاقد توانایی لازم برای مخالفت با آنهاست.»
بنت با بیان اینکه دولت کنونی اسیر جریانهای تندرو شده است، افزود: «در دولت من جایگاهی برای افراد نادانی که مانند بنگویر و اسموتریچ اظهارات نسنجیده مطرح میکنند وجود نداشت و اساسا بنگویر را به کابینه راه نمیدادم. اگر یکی از اعضای دولت من چنین سخنان بیاساسی بر زبان میآورد، فورا او را به رعایت حدود خود فرامیخواندم. اما نتانیاهو به دلیل وابستگی بقای سیاسیاش به این افراد، دیگر قادر به چنین کاری نیست.»
مسئولیت بحران وجهه بینالمللی اسرائیل
نخستوزیر پیشین اسرائیل در بخش دیگری از سخنان خود به سقوط اعتبار بینالمللی و انزوای دیپلماتیک این کشور اشاره کرد. وی اذعان داشت که عامل این وضعیت رسانههای جانبدار یا تبلیغات خارجی نیستند، بلکه سیاستهای خود دولت زمینهساز این انزوا شده است.
او با پذیرش صریح این موضوع که واکنشهای جهانی نتیجه اشتباهات خود اسرائیل است، خاطرنشان کرد که در حال حاضر بزرگترین مشکل کشور تنها دشمنان خارجی نیستند، بلکه شیوه حکمرانی کنونی است که به اسارت جریانهای افراطی داخلی درآمده است.
تعارض جنگهای طولانی با دکترین نظامی اسرائیل
بنت ضمن تأکید بر مخالفت خود با تشکیل کشور فلسطین، یادآور شد که همچنان بر دیدگاههای خود مبنی بر نابودی حماس، خلع سلاح حزبالله و شناخت ایران به عنوان بزرگترین تهدید راهبردی پافشاری میکند. با این حال وی استدلال کرد که راهبرد نظامی کنونی به اسرائیل آسیب میزند.
او با اشاره به اینکه به جنگهای طولانیمدت اعتقادی ندارد، تصریح کرد: «ادامه نامحدود جنگ فراگیر در غزه، لبنان و محور ایران با دکترین نظامی اسرائیل در تعارض است. در صورت اجبار به ورود به جنگ، باید آن را با سرعت و شدت پیش برد، پیروز شد، منطقه را به ثبات رساند و سپس به مسیر ادامه داد. اما طولانی شدن جنگ اقتصاد ما را فرسوده کرده و نیروهای ذخیره را تحت فشار قرار میدهد. اسرائیل به دولتی دوراندیش نیاز دارد تا بتواند خود را از شر وزیرانی که هرگونه تماس دیپلماتیک را با طرح مباحث الحاق و درگیری دائمی تضعیف میکنند، رها سازد. این دولت باید بتواند روابط با کشورهایی نظیر مصر، اردن و امارات متحده عربی را بازسازی کرده و به این جنگهای بیپایان خاتمه دهد.»
