پژوهشگران بریتانیایی بادبانی نوین با قابلیت تصفیه گازهای گلخانه‌ای طراحی کرده‌اند که به نام «Smart Green Shipping» شناخته می‌شود. این بادبان، در حال آزمایش در دریاچه ایرلند، از جنسی مقاوم و شکلی شبیه بال هواپیما ساخته شده و بر روی کشتی‌ای خاص نصب شده است.

معضل گازهای گلخانه‌ای ناشی از کشتی‌ها یکی از چالش‌های اصلی در صنعت حمل‌ونقل دریایی است. کشتی‌ها، به‌ویژه کشتی‌های بزرگ تجاری، معمولاً از سوخت‌های فسیلی، نظیر مازوت، استفاده می‌کنند که در نتیجه سوختن آن‌ها گازهای گلخانه‌ای مانند دی‌اکسیدکربن (CO2)، نیتروژن اکسید (NOx) و گوگرد اکسید (SOx) منتشر می‌شود. این گازها به تغییرات آب‌وهوایی و آلودگی هوا دامن می‌زنند.

صنعت حمل‌ونقل دریایی به دنبال راه‌حل‌های پایدار برای کاهش اثرات زیست‌محیطی خود است. برخی از این راه‌حل‌ها شامل:

 استفاده از سوخت‌های تجدیدپذیر: مانند هیدروژن یا بیودیزل.

 افزایش کارایی سوخت: بهبود طراحی کشتی‌ها و موتورهای آن‌ها.

 استفاده از فناوری‌های جدید: مانند بادبان‌های مدرن، پنل‌های خورشیدی و توربین‌های بادی.

اخیراً، پژوهشگران بریتانیایی یک بادبان باقابلیت تصفیه گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوخت موتور کشتی‌ها طراحی کرده و در حال آزمایش آن در دریای ایرلند هستند. این بادبان برخلاف بادبان‌های سنتی پارچه‌ای با جنس بسیار سخت و مقاوم، شبیه بال هواپیماست و کشتی که به آن نصب شده نیز یک کشتی عادی نمی‌باشد.

این کشتی که یکی از سه کشتی حمل‌ونقل هسته‌ای بریتانیا می‌باشد به طور ویژه برای جابه‌جایی زباله‌ها و سوخت هسته‌ای با حجم بالا، طراحی شده و تحت پیمان‌های طولانی‌مدت نوسازی زباله‌های هسته‌ای به مقاصدی مانند ژاپن منتقل می‌شود.

این آزمایش ثابت خواهد کرد که کشتی‌های مجهز به چندین بادبان می‌توانند تا ۳۰ درصد صرفه‌جویی در مصرف سوخت و درنتیجه کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را تجربه کنند.

پیتر بوچان، مدیرعامل بخش حمل‌ونقل سازمان هسته‌ای بریتانیا، گفت: وقتی ایده استفاده از یک بادبان تصفیه‌کننده هوا مطرح شد، این بهترین فرصت بود تا از یک شرکت بریتانیایی که به دنبال یک راه‌حل مؤثر در این حوزه است، حمایت کنیم.

وی افزود: نصب و راه‌اندازی بادبان به‌خوبی پیش رفته و ما انتظار داریم عملیات بسیار ایمن و مطمئنی داشته باشیم. اگر راندمان خوبی از این بادبان به دست آید، مطمئنم که قابلیت انتقال آن به کل صنعت دریایی وجود خواهد داشت.

اکثر کشتی‌های تجاری دارای عمر ۳۰ یا ۴۰ ساله هستند و در حال حاضر گزینه‌های محدودی برای جایگزینی موتورهای فعلی سوختی در دسترس است. به همین دلیل، انتظار می‌رود سهم کشتیرانی از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی از ۳ درصد در حال حاضر به ۱۰ درصد تا سال ۲۰۵۰ افزایش یابد.

کاهش گازهای گلخانه‌ای در صنعت کشتیرانی نیازمند همکاری، نوآوری در فناوری‌ها و همچنین پذیرش مقررات و توافق‌های بین‌المللی است تا بتوان به حمل‌ونقل دریایی پایدار و کم‌اثر بر محیط‌زیست دست یافت.